ตอนที่ 11
ถึงแม้จะขายได้น้อย (ขายได้มากชิ้น แต่ได้เงินน้อย) ก็สู้ค่ะ
เพราะตัวเองเริ่มสนุกกับการขาย ทั้งได้ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ ไม่ต้องใช้สมองไปคิดอะไรให้วุ่นวาย แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่บ้างคือ ลูกสาวอยากไปที่ตลาดด้วยน่ะค่ะ แต่ส่วนตัวไม่อยากให้ลูกไป เนื่องจาก กลัวเค้าไม่สบาย เพราะตลาดคนพลุกพล่าน กลัวลูกได้รับเชื้อโรคประมาณนั้นค่ะ แล้วก็กลัวยุงกัดเค้าด้วย
แต่สามีบอกว่า ถ้าลูกอยากจะไป ก็น่าจะให้เค้าไป ได้ไปเจออะไรใหม่ๆ เพราะจากวันแรก ดูลูกจะสนุกกับการขายของมาก คิดไปคิดมา อือม์ ก็ดีนะ เพราะที่บ้านไม่มีใครค้าขายกันเลย ให้เค้ามีประสบการณ์ค้าขายตั้งแต่เด็ก เผื่อโตๆ จะได้เป็นนักขายที่ดี เก่งๆ ก็น่าจะดี (ครอบครัวเราเลี้ยงลูกแบบไม่ตามหลักวิชาการ หรือ จิตวิทยาใดๆ ค่ะ ตัดสินใจตามสถานการณ์ และความเป็นไปของสังคม เน้นให้เค้ามีความสุขและจินตนาการตามวัยเท่านั้นเองค่ะ)
และแล้วก็ต้องเตรียมของสำหรับการขายในวันถัดไป ก็เหมือนเดิมค่ะ ทำสินค้าใหม่ แล้วก็ทำตามที่ลูกค้าบางคนแนะนำ เช่น น้องหญิงข้ามเพศ 1 คน อยากได้ที่คาดผมแบบโบว์อันใหญ่ๆ เน้นสีแสด สีม่วง หรือ แดงแปร๊ดๆ ก็ทำตาม order น้อง คือทำสีแสดไปค่ะ แต่น้องบอกว่า เค้าอาจจะมารับของไม่ได้ แต่อาจจะมาวันถัดไป ก็ไม่เป็นไรค่ะ ทำไปก่อน
ส่วนน้องอิสลาม 1 คน อยากได้แบบเข็มกลัด ก็จัดให้ เช่นกันค่ะ ไปซื้อโครงเข็มกลัดมา แล้วก็เอาดอกไม้ผ้าที่ทำไว้แล้ว มาเย็บติดกัน อันที่จริง ลูกค้ามีส่วนช่วยมากเลยนะคะ ในการคิดสินค้าใหม่ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแบบ สี หรือ ขนาดของดอกไม้ ต่างคนก็ชอบต่างแบบ ทำมาทำไป stock เริ่มเยอะค่ะ เพราะทำไว้หลายแบบเผื่อเลือกโดยลืมไปว่า แล้วจะทำอย่างไรกับสินค้าที่เหลือ (เลยเป็นที่มาของร้าน online ที่ได้ทำจริงๆ จังๆ ก็เพราะเหตุนี้ค่ะ)
